Een onfortuinlijke wending in de expeditie: Evacuatie van de ijskap

Bericht van Karin en omstandigheden onderweg

Op dit moment hoor je een andere stem, Henk-Jan. Ik heb een bericht van Karin gekregen dat maar één minuut duurde. Dat was halverwege afgekapt en eigenlijk niet te horen door heel veel wind in de tent. Maar ik heb vandaag veel contact gehad met Karin en ik kan zeker vertellen hoe het het team is vergaan. Vandaag was weer een zeer zware dag. Het team sliep vanmorgen op 13,5 kilometer van het verlaten radarstation Dye-2. De wind is nog steeds niet gaan liggen. Ze zijn vanmorgen heel vroeg gestart om die laatste 13,5 kilometer af te leggen. Na een kilometer of tien begon het zo hard te waaien dat het team door de sneeuwdrift het verlaten radarstation niet meer zag. Ik kon zien dat zij het radarstation niet meer zagen, omdat ik hier op de track zag dat de koers die ze liepen iets meer naar het zuiden toe ging. Ik heb ook gezien dat het team even halt heeft gehouden en waarschijnlijk een uur of anderhalf uur pauze heeft genomen, om uiteindelijk toch nog de laatste twee kilometer af te leggen naar Dye-2.

Aankomst bij Dye-2 en achtergelaten materiaal

In Dye-2 hebben ze even kunnen genieten van iets minder wind. Dye-2, het verlaten radarstation uit de Koude Oorlog, staat daar nog steeds en is eigenlijk hals over kop verlaten. Je vindt er nog tafels en stoelen, nog wat borden, mokken en bestek, en ook wat reservemateriaal. Wat je daar ook vindt, is reparatiemateriaal dat is achtergelaten voor ons expeditieteam door twee andere teams. Het expeditieteam van Icetrek, dat een dag voor het team van Arctic Adventure loopt en uit Nieuw-Zeeland komt. En een team van Polar Explorers uit Canada onder leiding van Annie Aggens. Zij hebben materialen achtergelaten voor het team van Karin om de ski’s definitief mee te kunnen repareren. Verder is er uitgebreid gezocht naar reparatiemiddelen in het verlaten radarstation.

Doortocht naar Camp Raven en fysieke tol

Na het verlaten van het radarstation zijn de deelnemers nog iets doorgelopen. Ze hebben niet in het radarstation geslapen. Iedereen was moe en Jasmijn was zeer uitgeput, maar toch hebben ze ervoor gekozen om door te lopen richting Camp Raven. In Camp Raven zitten op dit moment vier Amerikanen die daar de landingsbaan beheren. Camp Raven wordt in de zomermaanden gebruikt om voor het Amerikaanse leger te trainen voor het landen op sneeuw en ijs.
Een andere reden om door te lopen tot aan Camp Raven is minder leuk. De afgelopen veertien dagen waarin het team hard bezig is geweest met de expeditie hebben ontzettend veel tol geëist. Niet alleen aan het materiaal: ski’s hebben schade ondervonden, er zijn tentstokken krom, en er is een skistok gebroken. Maar ook lichamelijk heeft het team het zeer zwaar gehad. Er zijn blaren bij diverse mensen, maar voor Jasmijn is het een zeer, zeer zware expeditie.

Besluit tot evacuatie

In goed overleg met de arts in Nederland van Extreme Medicine is besloten om voor Jasmijn de expeditie helaas te beëindigen. Het is niet zo dat er op dit moment een zeer ernstige situatie is, maar de inspanning die Jasmijn heeft geleverd, die waanzinnig is, heeft haar tol geëist. Als dit nog een week zou doorgaan, zouden de consequenties mogelijk drastischer zijn, met alle gevolgen van dien. Camp Raven is een plek waar semi-beschut gezeten kan worden en waar ondersteuning mogelijk is door de Amerikaanse militairen, al is het alleen maar omdat ze wat soep voor ons hebben gemaakt. Camp Raven is ook goed te bereiken met een helikopter vanaf de beginplaats Kangerlusuaq. In overleg met Karin, met Jasmijn en met Maybrit van Extreme Medicine is besloten om een evacuatie op gang te zetten voor Jasmijn. Die evacuatie heeft om zes uur ’s avonds Groenlandse tijd plaatsgevonden. Er is een helikopter gekomen vanuit Kangerlusuaq en die is richting Camp Raven gevlogen, een tocht van ruim twee uur. In Camp Raven heeft het team afscheid genomen van Jasmijn. Jasmijn zit op dit moment veilig en wel in een hotel in Sissimiut, waar ze kan bijslapen, kan bijeten, kan rusten en kan bijkomen van alle beslommeringen.

Door met vier en vooruitblik

Dat is de belangrijkste beslissing voor vandaag. Het is een aderlating voor het team om Jasmijn te missen, maar het is op dit moment helaas de enige juiste beslissing die we met z’n allen hebben moeten nemen. Ook dit hoort bij expedities. Expedities zijn geen vakanties. Expedities zijn niet eens een reis of een ervaring, of welk ander mooi woord je eraan wilt geven. Expedities zijn echt expedities. Je begint ergens aan en wilt een einddoel halen, maar niets en niemand zegt dat je dat einddoel ook daadwerkelijk gaat halen. Hoe goed je planning en voorbereiding ook zijn, je kunt niet alles overzien. Dit kun je dus ook niet van tevoren overzien. Er wordt voor alles gepland, dus ook voor evacuaties, maar je wilt altijd je einddoel halen. De prestatie die dit team heeft neergelegd met alle tegenslagen is bewonderenswaardig. Ik heb al meerdere keren tegen Karin gezegd dat ik niet weet hoe ik het zelf had gedaan. Iedere keer als ik denk dat het niet gaat lukken, gaan ze er toch weer doorheen. Dat gezegd hebbende gaat het team door met z’n vieren: Malene, Christian, Niel en Karin. Jasmijn zit nu veilig en wel in een hotel in Sissimiut en gaat plannen maken om terug te komen naar Nederland. Morgen vertrekt het team voor de vervolgetappe van de expeditie, op weg naar het hoogste punt van Groenland. Ze moeten nog 300 meter stijgen voordat ze daar zijn. Ze zijn nu nog niet eens op de helft en hebben nog 16 dagen aan eten mee. Dus het wordt nog een spannende onderneming.

Nawoord

Normaal gesproken melden wij niets over medische omstandigheden of evacuaties.
Maar Jasmijn heeft te kennen gegeven dat ze het prima vindt om dit in dit blog te melden. Vandaar dat we hier in het blog melding van hebben gemaakt.