Update van Karin: wind, Dye-2 en een onverwachte evacuatie

Wind en omstandigheden tijdens de dag

Het was weer een heel bewogen dag in de expeditiewereld. De dag begon onstuimig, met een lekker windje dat over de tent heen stond te beuken. Toen we op pad gingen, was de wind iets gedraaid ten opzichte van de andere dagen, dus we hadden hem vol tegen. Het ging ook vrij vlot dat de wind weer aantrok. We hadden een basiswind van 35 tot 40 kilometer per uur en windstoten tot 50 à 55 kilometer per uur. Dat is geen pretje om met je pulka tegenin te lopen. We hebben zo’n 7 tot 7,5 uur gebikkeld over de eerste 13,5 kilometer, en bloeteren was het echt. Die omstandigheden maken het zwaar en dat voel je in alles.

Aankomst bij Dye-2

Daarna kwam meteen een groot hoogtepunt: we kwamen met het hele team aan bij Dye-2, het verlaten radarstation uit de Koude Oorlog waar ik eerder over heb verteld. Het is supergaaf om daar te zijn, met z’n allen op zo’n plek die je alleen kent van foto’s en die je ook veel hebt gezien van andere Groenland-oversteken. Het is echt zo bijzonder. Ook als je bedenkt dat er waarschijnlijk minder mensen in dat radarstation zijn geweest sinds het is opgedoekt, en misschien zelfs ook wel voordat het werd opgedoekt, dan dat er mensen op de Mount Everest hebben gestaan. Hoe cool is dat?

Camp Raven en reparatie van de ski

Vanaf het radarstation zijn we nog 1,5 kilometer doorgelopen naar Camp Raven. Dat is een hele kleine mini-vliegbasis waar twee man fulltime gestationeerd zijn om een soort landingsbaan op het ijs te onderhouden. Waar dat precies voor is, is me nog steeds een raadsel, maar goed, het is er. Het was een welkome stop, omdat we hier gingen proberen om mijn Frankenstein-ski, die met ijzerdraad en tape aan elkaar hing, te laten repareren. Het ging om de binding aan de ski, die we fatsoenlijk wilden laten fixen. De mannen daar waren blij dat ze een projectje hadden, omdat het vandaag te hard waaide om naar buiten te gaan en de trails te groomen. Ze hebben fantastisch werk geleverd. Het is echt een knappe jongen die die binding van de ski er nog af krijgt zonder grof geweld te gebruiken. Dat was dus ook echt een hoogtepuntje.

Evacuatie van een teamlid

Maar helaas kwam er ook een heel groot dieptepunt vandaag. Een van de deelnemers heeft de expeditie moeten verlaten en is opgehaald met een helikopter. Het is gewoon echt geen kattenpis om hier te zijn, zeker in de omstandigheden die wij hebben. We hebben zoveel wind gehad en zoveel moeilijke dagen tot nu toe. Eten is dan echt heel belangrijk. Je wilt rond de 6000 kilocalorieën per dag binnenkrijgen, omdat je de hele dag aan het werk bent. Niet alleen om de kou te weerstaan, maar ook om acht uur per dag die pulka over het ijs te trekken. En daarnaast moet je nog je tent opzetten en sneeuw smelten. Tel dat allemaal bij elkaar op, en dan heb je ook nog weinig tijd om te eten. Elk uur hebben we maar 10 minuten pauze. In die 10 minuten moet je naar het toilet, drinken, eten, je handschoenen wisselen als dat nodig is, je donzen jas aantrekken om niet te koud te worden en hem ook weer uittrekken. Het is dus veel druk, gedoe, geregel, vooruitdenken en organisatie. Op het moment dat je lichaam het eten niet binnen wil houden en het gewoon niet accepteert, kom je heel snel in een negatieve energiebalans terecht. Vanuit zo’n situatie gaan dingen gewoon niet meer zoals je zou willen. We hebben met z’n allen geprobeerd om het om te draaien. Niet alleen het expeditielid zelf, maar echt als team hebben we geprobeerd om hierin te ondersteunen. Het motto is dan om door te gaan en niet verder achteruit te raken, maar het is helaas niet gelukt. Op advies van onze medische staf is vandaag besloten om over te gaan tot evacuatie, juist omdat Camp Raven eigenlijk het enige punt is waar dat mogelijk is.

Impact op het team en de realiteit van de expeditie

Dat heeft natuurlijk z’n weerslag op het team. We moeten een nieuwe balans vinden, terwijl we een hele gewaardeerde, fijne en positief ingestelde teamgenoot missen. Iemand die altijd haar best deed om iedereen bij te staan waar ze kon. Maar helaas is het niet anders. Dit is de realiteit van een expeditie, en zeker van Groenland. Het weer dicteert, de natuur dicteert, de omstandigheden dicteren. Je slaapritme gaat continu op slot. Als je lijf dat net niet trekt, kun je nog zo goed getraind hebben, maar dan moet er toch een einde aan komen. Dat is heel zonde.

Slotnoot vanuit Basecamp

een audiobericht kwam net binnen, nadat de voorgaande blog al is geplaatst.

Maar als je de voorgaande blog leest en beluistert, en dit blog leest en beluistert, dan hoor je zowel vanuit het veld als vanuit Basecamp hoe de omstandigheden waren en op welke feiten wij met het hele team gehandeld hebben.