Verjaardag vieren tijdens een expeditie op Groenlands ijs

Verjaardag op het ijs

Op mijn verjaardag, twee avonden geleden, hadden we eigenlijk een beetje tijd om mogelijk te maken wat we van plan waren, namelijk een verjaardag vieren. En toen ik daarna mijn tent inging, bedacht ik dat ik nog een cadeautje had liggen, van een Jasmijn. Die envelop had ik opengemaakt en daar zaten slingers en ballonnen in en een supergaaf cadeautje. Eerder op de avond had ik al bonbons gehad van een andere expeditiegenoten. Maar goed, die ballonnen en slingers konden natuurlijk niet ongebruikt blijven. Dus we hebben er gisteravond voor gekozen om geen groepssoep te maken zoals we normaal doen en in plaats daarvan popcorn te maken.

Popcorn maken zonder ervaring

Dan zou je denken: keileuk, popcorn. Alleen, we zaten met vier man bij elkaar die eigenlijk geen idee hebben hoe ze popcorn moeten maken. Dus we hadden mais in een pannetje gedaan, pannetje op het vuur, en het begon toch een beetje verdacht verbrand te ruiken. Dus we dachten: nou, dat is vast niet de bedoeling. We hebben er een beetje boter bij gedaan, want ik kan me nog herinneren dat ik het eerder met olie had geprobeerd maar dat ik veel te veel olie had gebruikt, en dat werkte ook niet. Met een beetje boter en de pan ietsjes boven het vuur houden in plaats van er direct op, begon het uiteindelijk daadwerkelijk te poppen. Met de vlaggetjes erbij en de ballonnen erbij was het best nog een beetje een verjaardagsgevoel. Jasmijn had ook hele coole teksten op de ballonnen gezet. Op eentje stond: “Greenland, your piece of cake”. Lekker dubbele bodem. De andere zei: “your coolest birthday ever”. Echt heel erg leuk, en hartstikke bedankt Jasmijn.

Weer, wind en foto’s

Vandaag voelde ik me eigenlijk weer jarig, want het was gewoon weer zo’n fantastische dag. In het begin wel wat wind, uiteraard tegen. Het schijnt dat de wind gaat draaien en dat we vanaf maandag weer wind krijgen, maar dan een soort schuin van achter. Dat gaat een hele nieuwe ervaring zijn, want we hebben tot nu toe alleen maar wind tegen gehad. Vandaag in de middag ging de wind een beetje liggen en we beseften ons dat we eigenlijk zo bezig zijn geweest met kilometers maken, en dat de weersomstandigheden zodanig zijn geweest dat het bijna niet mogelijk is om foto’s te maken, of dat het je koude handen gewoon niet waard is. Daarom hadden we besloten om vandaag ergens tien minuutjes in te ruimen voor een soort fotoshoot, zodat we straks als we terug zijn ook een aantal mooie herinneringen hebben.

Gedachten over terugkomst

Je merkt dat het nu toch ook wel een beetje in onze gezamenlijke gesprekken begint te komen: wat ga jij als eerste eten als je terug bent, wat heb je het meeste gemist, hoe zou het zijn om weer eens een keer een douche te kunnen nemen? Dus je merkt dat nu de kilometers wat vlotter gaan en het na vandaag nog 161 kilometer is naar het pick-up punt van de helikopter, dat iedereen een beetje begint na te denken over wat straks. Dat is nu natuurlijk ook heel makkelijk, want we hebben prachtig weer, ondanks dat het heel koud is. Je bent heel de dag koud en warm tegelijk. Maar het is heel relaxed om ’s avonds je tent op te zetten en in je tent te zitten, zonnetje erop, lekker warm. Maar dat gaat dus nog wel eventjes anders worden. Onze tocht gaat volgende week nog wel een beetje in zijn straatje komen, zoals het er nu naar uitziet. Het is nog een paar dagen weg voordat het maandag is en voordat er weer flinke wind voorspeld is. Dus wie weet, misschien hebben we nog steeds geluk. En zo niet, dan dealen we er ook wel mee. Ik bedoel, we zijn ondertussen toch best wel aardig windproof geworden met z’n allen. En het moet ook niet te veel op een vakantie beginnen te lijken natuurlijk.

Kilometers en een avond voor jezelf

Vandaag weer een goede afstand afgelegd: 28 kilometer op mijn horloge en iets van 27 nog wat, geloof ik, in die onverbiddelijke rechte lijn die de app trekt naar onze laatste kamplek. Er zit dus altijd nog wel iets van verlies in. Maar goed, er is gewoon helemaal niemand die hier alleen maar kaarsrecht vooruit kan lopen, dus dat moeten we maar accepteren. Vanavond hadden we, na twee avonden feest, een beetje een antisociale avond. We hadden ieder ons eigen pannetje in onze eigen tent en deden gewoon even lekker ons eigen ding, ons eigen programma, in de volgorde die we zelf willen. Even een beetje free time. Dat hoort er ook zo af en toe bij. Nu vlug naar bed, en dan is morgen weer tijd voor de volgende dag, en hopen dat we weer zo’n flink aantal kilometers kunnen maken. Dat zou hartstikke mooi zijn, want dat zorgt ervoor dat we een beetje speling hebben als het slechter weer wordt, zodat we alsnog op tijd bij onze pick-up kunnen zijn. Dat tegelijkertijd nog heel ver weg lijkt, en waar natuurlijk ook nog wel best wel wat dingen voor moeten gebeuren.